Επτά ντοκυμαντέρ για Έλληνες καλλιτέχνες από τη ΝΚΛΗ και το Παγοποιείο

Το ΠΑΓΟΠΟΙΕΙΟΝ First Floor Underground και η ΝΕΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ παρουσιάζουν έναν κύκλο προβολών από 7 ελληνικά ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο σπουδαίων καλλιτεχνών. Όλες οι προβολές θα πραγματοποιηθούν με ελεύθερη είσοδο και ώρα έναρξης στις 19:00.

 

 

 

12/12/10

ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ

(Λυδία Καρρά, 2008, 87’)

  Ο Μιχάλης Κακογιάννης αφηγείται ο ίδιος για πρώτη φορά τη ζωή και την εποχή του. Με οξυδέρκεια και χιούμορ σχολιάζει σε αποσπάσματα ταινιών του τους διεθνείς αστέρες που συνεργάστηκαν μαζί του, φωτίζοντας μια ζωή, μια εποχή. Ο Κακογιάννης δεν ήθελε να κινηματογραφείται στα γυρίσματα. Στην ταινία αυτή περιλαμβάνεται μοναδικό υλικό όπου σκηνοθετεί στις τελευταίες του παραστάσεις. Ο θεατής γίνεται μέτοχος της στιγμής της δημιουργίας. Ο Μίκης Θεοδωράκης ζωντανεύει περιστατικά της συνεργασίας του με τον Κακογιάννη στις ταινίες, με υπόβαθρο τα κοινωνικά δρώμενα της εποχής. Σημαντικές οι μαρτυρίες από το Παρίσι της Σάρλοτ Pάμπλινγκ και του Γιώργου Αρβανίτη, διευθυντή φωτογραφίας, από το Λονδίνο της Kλερ Mπλουμ, αλλά και του Oυόλτερ Λάσαλι, διευθυντή φωτογραφίας,  του Δημήτρη Παπαϊωάννου κ.α. Στο σπίτι στου Φιλοπάππου, ο σκηνοθέτης έχει την ευκαιρία για σκέψεις πιο στοχαστικές...

  Ο Μιχάλης Κακογιάννης, γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου το 1922 και σπούδασε Νομική, Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Σχεδόν ολόκληρο το διάστημα που βρισκόταν στο Λονδίνο, εργάστηκε στην ελληνική υπηρεσία του BBC, στην αρχή ως μεταφραστής και εκφωνητής, και αργότερα, σε ηλικία μόλις 22 χρόνων, ανέλαβε τη διεύθυνση της «Κυπριακής Ώρας».
  Το 1947 ξεκίνησε την καριέρα του στο Θέατρο της Αγγλίας ως ηθοποιός, γρήγορα όμως τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το 1953 ήρθε στην Ελλάδα. Το 1954, με την κινηματογραφική ταινία «Κυριακάτικο Ξύπνημα», ο Μιχάλης Κακογιάννης έκανε την αρχή της διεθνούς σκηνοθετικής του καριέρας. Η «Στέλλα», το «Κορίτσι με τα Μαύρα», το «Τελευταίο ψέμα» η τραγική τριλογία του «Ηλέκτρα», «Τρωάδες» και «Ιφιγένεια», είναι μερικές μόνο από τις ταινίες του που διαγωνίστηκαν και προβλήθηκαν στα εγκυρότερα φεστιβάλ παγκοσμίως και απέσπασαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, ενώ ο «Αλέξης Ζορμπάς» του χάρισε 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Στις ταινίες του συνεργάστηκε με μεγάλους έλληνες ηθοποιούς, αλλά και με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς της Αμερικής και της Ευρώπης.   
  Πέρα από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο, σε εγχώριες αλλά και διεθνείς συμπαραγωγές, ο Μιχάλης Κακογιάννης έχει επίσης σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις και παραστάσεις όπερας στην Ελλάδα, τις Η.Π.Α., την Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έχει επίσης, γράψει και έχουν εκδοθεί σενάρια και μεταφράσεις κινηματογραφικών και θεατρικών έργων, ενώ έχει γράψει και στίχους γνωστών ελληνικών τραγουδιών.

Περισσότερα για το Μιχάλη Κακογιάννη

Μια αναφορά στο ντοκυμαντέρ και τη σκηνοθέτη

 

19/12/10

ΤΟ ΣΟΛΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ

(Δημήτρης Γκουζιώτης, 2008, 53’)

  Η ιδανική πόλη μέσα από τα μάτια και τα κείμενα του συγγραφέα, σε μια περιπλάνηση ταύτισης και γνωριμίας. Ο Σκαρίμπας ατενίζει την πόλη από το κάστρο του Καράμπαμπα και συνεχίζει να ζει ανάμεσα στους ανθρώπους, να τους παρατηρεί, να τους σχολιάζει, να εμπνέεται. Τα γραπτά του γεμάτα ευαισθησία, οξυδέρκεια, χιούμορ και αυτοσαρκασμό σε μια λειτουργική, διαχρονική σχέση με τις εικόνες της Χαλκίδας του χθες και του σήμερα. Ο Σκαρίμπας, άλλοτε ως «Θείο τραγί» κι άλλοτε ως καραγκιοζοπαίχτης ή ως «Μαριάμπας» συστήνεται ξανά στο κοινό μέσα από ενός «Παρασκηνίου» του 1978 και από τις ολοκληρωμένες επανεκδόσεις των έργων του, που στην εποχή τους βρίσκονταν στην αιχμή της πρωτοπορίας και μάλιστα εκτός Αθηνών. Οι ελληνικοί χοροί του Χαλκιδέου Νίκου Σκαλκώτα επενδύουν τις εικόνες και τον λόγο του ντοκιμαντέρ με την αίσθηση μιας άλλης Ελλάδας, αυτής του πολιτισμού.

  Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν γόνος ιστορικής οικογένειας από την Αγία Ευθυμία της Φωκίδας, αφού ο πατέρας του, Ευθύμιος Σκαρίμπας, ήταν απόγονος αγωνιστών της Επανάστασης του 1821. Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Αίγιο και τις ολοκλήρωσε στην Πάτρα. Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό ως ανθυπασπιστής στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων. Διορίστηκε τελωνοσταθμάρχης στην Ερέτρια και το 1915 εγκαταστάθηκε στην Χαλκίδα, για να εργαστεί εκεί ως εκτελωνιστής. Στα γράμματα εμφανίστηκε κατά την δεκαετία του 1910 με ποιήματα και πεζά που δημοσίευσε σε διάφορα περιοδικά της Αθήνας και στις εφημερίδες Εύριπος και Εύβοια της Χαλκίδας, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Κάλλις Εσπερινός. Η πρώτη του επίσημη εμφάνιση με το πραγματικό του όνομα έγινε το 1929, όταν έλαβε το Α΄ βραβείο διηγήματος για το πεζό «Ο καπετάν Σουμερλής ο Στουραΐτης», το οποίο δημοσίευσε στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα. Ο μπαρμπα-Γιάννης Σκαρίμπας, όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, έζησε όλη του την ζωή στην Χαλκίδα και ταξίδεψε ελάχιστα. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1984 και τάφηκε στο κάστρο του Καράμπαμπα.

 

Περισσότερα για το Γιάννη Σκαρίμπα

Μια αναφορά στο ντουκυμαντέρ και το σκηνοθέτη Δημήτρη Γκουζιώτη

 

09/01/11

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΤΑΚΗΣ: ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΕΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ

(Τίμων Κουλμάσης- Ηρώ Σιαφλιάκη, 2008-2009, 45’)

  Η ταινία αυτή προτείνει, στα πλαίσια της περίφημης συλλογής «Cinéma, de notre temps» («Κινηματογράφος της εποχής μας»), ένα ριζοσπαστικό πορτρέτο του Νίκου Παπατάκη, γάλλου κινηματογραφιστή ελληνο-αβυσσινιακής καταγωγής. Γεννημένος το 1918, ακόμα νέος στα 90 του  ο  Νίκος Παπατάκης είναι δημιουργός πέντε ταινιών: «Οι Άβυσσοι» (1963), «Οι Βοσκοί της Συμφοράς» (1967), «Gloria Mundi» (1976 / 2005), «Η Φωτογραφία» (1986), «Οι Ισορροπιστές» (1991). Υποχρεωμένος να εγκαταλείψει την Γαλλία για δύο χρόνια στην περίοδο του πολέμου της Αλγερίας εξαιτίας της αντιστασιακής του στράτευσης, έζησε ακούσια ζωή περιπετειώδη. Μεταξύ άλλων υπήρξε παραγωγός ταινιών του  Ζαν Ζενέ και του Τζον Κασσαβέτη, κι επίσης ιδρυτής του περίφημου καμπαρέ του Saint Germain La Rose Rouge (το «Κόκκινο Ρόδο»), όπου πρωτοεμφανίστηκαν η Juliette Gréco, ο Boris Vian, ο Léo Ferré, ο Marcel Marceau, ο Michel Piccoli και ο Raimond Queneau. Πάνω απ' όλα όμως είναι σκηνοθέτης κινηματογράφου. Ενας άνθρωπος μοναχικός, ιδιαίτερος. Στην ταινία αυτή, για πρώτη φορά, μιλά για τη ζωή και το έργο του.  

 

Διαβάστε μια συνέντευξη του Νίκου Παπατάκη

Επισκεφθείτε το προσωπικό ιστολόγιο του Τίμωνα Κουλμάση  με αναφορά στο ντοκυμαντέρ

 

16/01/11

ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΜΑΡΙΝΑ

(Καλλιόπη Λεγάκη, 2009, 74’)

  Σε ένα προάστιο του Παρισιού ένας σπουδαίος Έλληνας γλύπτης Φιλό (Φιλόλαος Τλούπας) δουλεύει αφοσιωμένος στην τέχνη του τα τελευταία πενήντα χρόνια, παρέα με την αγαπημένη του γυναίκα, γαλλίδα εικαστικό Μαρίνα, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, την Ιζαμπέλ και τον Γιώργο. Ένα απροσδόκητο γεγονός θα αλλάξει τα πράγματα και μόνο ο έρωτας θα δώσει λύσεις και ένα καινούργιο νόημα στη ζωή του ζευγαριού.        

  Ο Φιλόλαος γεννήθηκε στη Λάρισα το 1923 και ήταν αδελφός του επίσης καταξιωμένου φωτογράφου Τάκη Τλούπα. Από τα παιδικά του χρόνια ο Φιλόλαος άρχισε να πειραματίζεται με τα υλικά, δίπλα στον μαραγκό πατέρα του και το χαλκουργό παππού του. Το 1944 εισήχθη στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και μαθήτευσε κοντά στους γλύπτες Μιχάλη Τόμπρο και Αθανάσιο Απάρτη, μαθητή του διάσημου Γάλλου γλύπτη Μπουρντέλ. Το 1950 έφυγε με υποτροφία για σπουδές στη Γαλλία, όπου σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και στο ατελιέ του μεγάλου καλλιτέχνη Μαρσέλ Ζιμόν. Από το 1951 έως το 1967 δίδασκε γλυπτική στη σχολή του Κλερό, στην περιοχή Σαν Ρεμί λε Σεβρέζ του Παρισιού.

  Άφησε την εικαστική του σφραγίδα από τη Λάρισα και τον Βόλο, έως την Τουλούζη και τις Βερσαλλίες. Το 1984, ο Ρhilolaos, όπως έγινε γνωστός διεθνώς τιμήθηκε με το μετάλλιο Πλαστικών Τεχνών από την Ακαδημία Αρχιτεκτονικής της Γαλλίας. Το 2005 η γαλλική κυβέρνηση τον τίμησε για το σύνολο του έργου του, ανακηρύσσοντάς τον "Αξιωματικό του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων". Τα τελευταία πενήντα χρόνια πραγματοποίησε πολλές ατομικές εκθέσεις στη Γαλλία, την Ελλάδα και άλλες χώρες, ενώ έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Το 2009, διοργανώθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα μεγάλη αναδρομική έκθεση έργων του Φιλόλαου στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας. Ο Φιλόλαος πέθανε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Παρίσι, σε ηλικία 87 ετών.

 

Μια αναφορά στο ντοκυμαντέρ

Συνέντευξη της Καλλιόπης Λεγάκη για μία από τις γνωστότερες δουλειές της


23/01/11

Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗ «ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ»

(Νίκος Λυγγούρης, 2008, 47’)

  Ο σκηνοθέτης ακολουθεί τον Θ. Αγγελόπουλο στα γυρίσματα της ταινίας του, «Η σκόνη του χρόνου», στο Βερολίνο τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2008.

  Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί με την Τώνια Μαρκετάκη και τον Βασίλη Ραφαηλίδη, με τον οποίο υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος.

  Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, «Εκπομπή», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970 η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Αναπαράσταση», κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου, με κορυφαία διάκριση της καριέρας του τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ Καννών το 1998 για την ταινία «Μια αιωνιότητα και μια μέρα».

 

Μια αναφορά για το σκηνοθέτη και το ντοκυμαντέρ του

Η επίσημη ιστοσελίδα για το Θόδωρο Αγγελόπουλο

 

30/01/11

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΠΑ

(Άγγελος Πανάγου, 2006, 84’)

  Το ντοκιμαντέρ είναι ένα πορτρέτο του γλύπτη, ζωγράφου, ακαδημαϊκού και καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας Γιάννη Παππά, που έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2005 σε ηλικία 92 χρονών. Βασικό συστατικό της ταινίας είναι οι εικόνες με την παρουσία του ίδιου του Γιάννη Παππά στα εργαστήριά του στην Αθήνα και την Αίγινα, καθώς και ο ζωντανός του λόγος σε μια μοναδική συνέντευξη από το καλοκαίρι του 2003.

  Ο Γιάννης Παππάς γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1913. Ύστερα από τη Μικρασιατική Καταστροφή, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1930 ο Παππάς γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Στο Παρίσι έμεινε μέχρι το 1939, οπότε και επέστρεψε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Το 1944 επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε ένα χρόνο στην Αλεξάνδρεια, όπου έμεινε μέχρι το 1951, συνεχίζοντας να δουλεύει και μελετώντας παράλληλα τα μνημεία της αιγυπτιακής τέχνης. Το 1953 εξελέγη καθηγητής των Εργαστηρίων Γλυπτικής της Α.Σ.Κ.Τ. στην Αθήνα. Το 1954 ανέλαβε υποδιευθυντής της Σχολής και το 1959 εξελέγη διευθυντής, για πέντε συνεχείς διετίες. Από την έδρα γλυπτικής της Σχολής παραιτήθηκε το 1978, οπότε και του απενεμήθη ο τίτλος του Ομότιμου Διευθυντή. Το 1980 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

 

Αναφορά στο Γιάννη Παππά και το έργο του από την ιστοσελίδα του Μουσείου Μπενάκη

 

06/02/11

ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΩ

(Γιώργος Ζέρβας, 2009, 88’)

  Κάθε χρόνο από τέλος Ιουνίου μέχρι τέλος Αυγούστου, το μουσικό εργαστήρι «Λαβύρινθος» στο Χουδέτσι Ηρακλείου κατακλύζεται από περισσότερους από 500 μουσικούς, πολλοί εκ τον οποίων θεωρούνται αυθεντίες στην εκπροσώπηση της παραδοσιακής μουσικής της χώρας τους. Η κάμερα του Γιώργου Ζέρβα καταγράφει την εντυπωσιακή αυτή σύμπραξη των μουσικών παραδόσεων από διαφορετικές χώρες της Μεσογείου, των Βαλκανίων, της Αφρικής και της Ασίας, εξυμνώντας τη παγκόσμια διάσταση της μουσικής, αφού όλες οι μεγάλες μουσικές παραδόσεις του κόσμου οφείλουν τον πλούτο τους στην αλληλεπίδραση ανάμεσα σε όλους τους ιστορικούς πολιτισμούς, αλλά παράλληλα καταγράφει και την αντίρρηση στην ομογενοποίηση που προκαλεί η βιομηχανία της διασκέδασης.
  Ο Ross Daly γεννήθηκε στην Αγγλία από Ιρλανδούς γονείς, με τους οποίους ταξίδεψε σε πολλές χώρες. Το πρώτο του όργανο ήταν ένα τσέλο, ενώ στα δώδεκά του, στην Ιαπωνία, ξεκινά τη μελέτη της κιθάρας. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 βρίσκεται στο Σαν Φρανσίσκο. Έχοντας βιώσει την κλασική πειθαρχία, αλλά και το κλίμα ελευθερίας και πειραματισμού της εποχής, έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τη μουσική παράδοση της Ανατολής, γεγονός που άλλαξε ριζικά τη ζωή του... Ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι' αυτόν είχε η Ινδική κλασική μουσική, η οποία έτυχε να είναι η πρώτη μη δυτική παράδοση την οποία μελέτησε εμπράκτως. Στα χρόνια που ακολούθησαν ταξίδεψε εκτενώς, μελετώντας μια ποικιλία μουσικών οργάνων και παραδόσεων. Την εποχή αυτή δίνει έμφαση στη μουσική της Ινδίας και του Αφγανιστάν.

  Το 1975 ταξίδεψε στην Κρήτη, την οποία είχε προηγουμένως επισκεφθεί για ένα σύντομο διάστημα το 1970 και το 1972, όπου είχε εντυπωσιαστεί πολύ από τη λύρα. Έπειτα από μία εξάμηνη περιήγηση από χωριό σε χωριό, όπου έρχεται σε επαφή με λαϊκούς μουσικούς , εγκαταστάθηκε στα Χανιά και ξεκίνησε να μελετά την κρητική λύρα με το μεγάλο δάσκαλο Κώστα Μουντάκη. Η μαθητεία του διήρκεσε πολλά χρόνια. Την ίδια περίοδο επισκεπτόταν συχνά την Τουρκία όπου μελέτησε την Κλασική Οθωμανική καθώς και την λαϊκή τουρκική μουσική. Έπειτα από αρκετά χρόνια εντατικής εκπαίδευσης σε διάφορες μουσικές παραδόσεις, το ενδιαφέρον του Ross Daly στρέφεται έντονα στη σύνθεση δίνοντας έμφαση στις διάφορες πηγές τις οποίες είχε μελετήσει. Σήμερα έχει κυκλοφορήσει περισσότερους από εικοσιπέντε δίσκους με συνθέσεις του, όσο και με δικές του διασκευές διαφόρων παραδοσιακών μελωδιών που είχε συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του. Η Κρήτη εξακολουθεί να αποτελεί μία βάση για την προσωπική και τη μουσική του έρευνα, ενώ ταυτόχρονα ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο δίνοντας συναυλίες με περιεχόμενο τη μουσική του.

 

Μια αναφορά στο ντοκυμαντέρ και το σκηνοθέτη

Η επίσημη ιστοσελίδα του μουσικού εργαστηρίου Λαβύρινθος

 

 

 

 

 

 

 

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newlsetter της λέσχης